من هنوز هم من

راستش هیچی مثل نوشتن به من حس خوب نمیده....خصوصا وقتی تو خلوت و تنهایی هستم...یا حتی ناراحتم و قهرم میام روی کاغذ می نویسم و دعوا می کنم و می بینم حالم بهتر شده. با اهنگای غمگین هم خیلی حالم خوب میشه گاهی هم گریه می کنم باهاشون. به داداشم میگم ادم شکست عشقی بخوره با فلان اهنگ گریه کنه چقد جیگرش حال میاد و سبک میشه واقعا چای هم خیلی دوست دارم....کلا یه جای دور افتاده دور از هر ادم و امکاناتی باشم و فقط به چایی و موسیقی و کتاب و دفتر قلم داشته باشم و یه بالش پتو قول می دم تا اخر عمر همونجا بمونم